Zugspitze 2962 m . n .p. m. wejście czerwiec 2026.

W tym roku zdecydowaliśmy się na wakacyjny wyjazd do Bawarii i Alp.

Rok wcześniej rozpoczęliśmy planowanie, kupując mapy i wybierając camping, a także ustalając trasę samochodową z Łodzi do miejscowości Grainau, co oznaczało 1000 km do pokonania w jedną stronę. Tuż przed wyjazdem zaskoczyła nas nagła zmiana pogody – deszcz, spadek temperatury do 15°C w miejscu, gdzie mieliśmy camping, a na szczycie dachu Niemiec temperatura spadła nawet do -2°C. Mimo to nie zniechęciło nas to do podróży, ponieważ mieliśmy już pewne doświadczenie w zimowych wędrówkach po Tatrach, więc poruszanie się w terenie pokrytym śniegiem nie było dla nas problemem. Tylko wtedy zapakowaliśmy do auta również sprzęt zimowy, jak raki czekany oraz kurtki z primaloftem rękawiczki zimowe, czapki itd. W końcu nadszedł czas wyjazdu, który bardzo był przeżywany przez nas oraz z drugie strony, bardzo oczekiwany, jak wyglądają Alpy na żywo, bo to było nasze pierwsze spotkanie z nimi. Do tej pory najwyższymi górami, które mieliśmy okazję zdobywać, były Tatry, zarówno latem, jak i zimą. Po przyjeździe do campingu w Grainau, po załatwieniu formalności, rozbiliśmy namiot, z którego mieliśmy widok na Alpy, w tym na Alpspitze. Od pierwszego wejrzenia zakochałem się w tych górach. Teraz już wiem, że to na pewno nie był nasz ostatni wyjazd w te rejony. Obserwując prognozy pogody na trzech portalach oraz kamery online umieszczone na szczycie, postanowiliśmy, że na wejście na Zugspitze wybierzemy poniedziałek. Uznaliśmy, że w ten dzień na szczyt zdecyduje się mniej ludzi niż w weekendy, co okazało się trafną decyzją. W ramach aklimatyzacji przed zdobywaniem najwyższego szczytu Niemiec, eksplorowaliśmy okoliczne wzniesienia po których zrobiliśmy 130km, które przypominały nam nasze ukochane Tatry. W Alpach jest stosunkowo mało szczytów, na które można wejść w mniej niż 10 godzin w obie strony, chyba że jest się biegaczem – my niestety do tej grupy nie należymy. Wieczorem, dzień przed wejściem na Zugspitze, przygotowałem sprzęt i spakowałem plecaki. Na kamerach online ze szczytu widniały jeszcze na nim płaty śniegu, więc asekuracyjnie wzięliśmy ze sobą Raki i czekany, bo bez sensu jest dojście do trudnego momentu ze śniegiem podczas wejścia na szczyt i nie mieć ze sobą sprzętu i się wracać i jeszcze raz na niego wchodzić. W dniu wejścia wstaliśmy wcześnie rano, zjedliśmy śniadanie, ale niestety nie miałem czasu na wypicie kawy, co bardzo mnie frustrowało. Wybierając trasę, zdecydowaliśmy się na najłatwiejszy wariant, biorąc pod uwagę panujące warunki. W końcowej fazie wejścia trzeba przejść przez piargi kamieni, po których nie przepadam chodzić sypkie kamienie i grząskie zbocze, dlatego na samym początku tego zbocza zakładamy kaski wspinaczkowe, by osoby wchodzące przed nami nie strąciły przypadkiem na nas jakichś głazów lub kamieni co po pewnym czasie też bywa naszą trafną decyzją, bo osoba wchodząca przed nami strąca ze zbocza głaz wielkości piłki koszykowej. Na dół na szczęście przelatujący głaz przelatuje daleko od nas, dochodzimy do Via ferraty ze względów bezpieczeństwa zakładamy uprzęże i lonże, pomimo że to łatwa via ferrata, bo o trudności AB to , nie mając odpowiedniego sprzętu. Niestety, raki i czekan nie były używane z powodu małej ilości śniegu, ale mieliśmy je przypięte do plecaków i gotowe do użycia. Podejście do via ferraty, czyli moment, w którym pojawiła się skalna ściana, prowadziło wąskimi ścieżkami i czasami przez strome podejścia, ale radziliśmy sobie. W miarę zdobywania wysokości widoki stawały się coraz bardziej malownicze. Gdy dotarliśmy do grani i szlaku prowadzącego na szczyt od strony austriackiej, widoki na Austriackie Alpy i jezioro Eibsee były zapierające dech w piersiach. Po kilku minutach dotarliśmy do metalowych schodów prowadzących na platformę szczytową, gdzie znajdowała się stacja kolejki linowej. Szukaliśmy bocznego wejścia na szczyt, gdzie stał masywny, pozłacany krzyż. Znaleźliśmy klatkę schodową prowadzącą na szczyt, ale musieliśmy jeszcze chwilę poczekać w kolejce osób czekających na wejście na dach Niemiec. Droga na wierzchołek była zabezpieczona ferratą, a w połowie drogi znajdowała się drabinka nad stromą przepaścią, przypominająca te na Orlej Perci. Na grani szczytowej było bardzo wąsko, a ludzie schodzący i wchodzący mijali się ze sobą. W końcu, po długim wejściu, o godzinie 13.00 zameldowaliśmy się na dachu Niemiec – Zugspitze. Z powrotem zjechaliśmy kolejką linową w pobliżu jeziora Eibsee. Końcowe wejście na szczyt było dla mnie niezwykle ekscytujące i wysokogórskie. Po powrocie do Łodzi, po tygodniu, zacząłem już tęsknić za górami i planować kolejny wyjazd.

Jak należy się przygotować by móc wejść na Zugspitze:

-weź ze sobą kask wspinaczkowy , uprząż wspinaczkową , lonże do via ferraty sam zdecydujesz jak dojdziesz do trudnego terenu czy użyjesz tego sprzętu ale warto go mieć ze sobą .

-Obserwuj pogodę na portalach i kamerach online znajdujących się na szczycie.

-kup wcześniej bilet na kolejkę linową która ostatni zjazd ma o godzinie 17 pilnuj by na niego dotrzeć byś nie musiał później schodzić ze szczytu o zmroku.

-Jak pogoda się pogorszy bądź przygotowany na warunki zimowe i zabierz ze sobą sprzęt zimowy czyli np raki i czekan.

– Wejście na szczyt nawet najłatwiejszą trasą jest długotrwałe więc przygotuj się na nią.

– Jeśli nie bywałeś nigdy na takich wysokościach i nie przygotowałeś się do nich to możesz już o wysokości 2600 m n.p.m. odczuwać chorobę wysokościową.

-Zabierz ze sobą ciepłe ciuchy bo gdy my wchodziliśmy na szczyt temp w Grainau była +32c a na szczycie było +10c tylko.

-Zapakuj do plecaka podstawowe abc górskie które powinno się w takim plecaku znajdować(termos z ciepła herbatą,czołówka,czapka,rękawiczki,mapa papierowa,kompas,Gps jeśli posiadasz,żelki energetyczne,czekolada,woda do picia,apteczka)

–Dobre buty ja założyłem już buty górskie za kostę pod raki półautomaty ale to jest każdego indywidualna sprawa jakie buty są wygodne czy niskie czy wysokie tylko żeby był górskie.

-okulary przeciwsłoneczne UV400 ponieważ na tych wysokościach (Rzadsze powietrze słabiej filtruje światło, a odbicia od śniegu czy skał potęgują ilość wpadających promieni)

Wycieczka do Biedronki w Karpaczu ze schroniska Strzecha Akademicka

Od kilku dni przebywaliśmy w schronisku Akademicka Strzecha w Karkonoszach jest 5 lutego 2013 roku jest zima 4 stopień lawinowy, dlatego zrezygnowaliśmy z zaplanowanego wcześniej wyjazdu w Tatry i dwa tygodnie przed tym wyjazdem zdecydowaliśmy zmienić plany i pojechać autokarem osiem godzin jazdy z Łodzi w Karkonosze. Wstaliśmy o godzinie 7:00, spakowaliśmy plecaki i około 8:00 zeszliśmy do stołówki, aby zjeść śniadanie. Naszym głównym celem na dziś było dotarcie ze Strzechy Akademickiej do Karpacza, aby uzupełnić zapasy, które po kilku dniach w schronisku się wyczerpały. Po zjedzeniu śniadania wyszliśmy na zewnątrz, gdzie przywitał nas słoneczny dzień. Oprócz zakupów planowaliśmy również zwiedzenie kilku muzeów oraz jednego z najbardziej znanych zabytków w okolicy – kościoła Wang. Podziwiając widoki przy tak ładnej pogodzie robimy sobie sesje foto schodząc niebieskim szlakiem do schroniska znajdującego się, poniżej które nazywa się Samotnia, gdzie zawsze wieczorami, zakładając czołówki szliśmy do niego na grzane wino, gdzie smakowało tam ono wspaniałe oraz super klimat górski jest tego schroniska ze względu na to, że odbywa się w nim taka impreza jak „Ślad zdobywców”, gdzie wtedy przyjeżdżają do niego znane osobistości ze świata góry i znani zdobywcy himalajów oraz Alp, gdzie na stołówce wisi mnóstwo zdjęć, takich jak Piotr Pustelnik, Wanda Rutkiewicz itd. całe schronisko jest zbudowane z drewna z oryginalną wieżyczką na dachu, która przypomina z wyglądu te, które się znajdują na kościołach. W drodze do Samotni mogliśmy podziwiać Kocioł Małego Stawu z zamarzniętym stawem. Na szlaku o tak wczesnej porze niespodziewanie spotykamy wielu turystów, którzy chcą dzisiaj, przypuszczając zdobyć najwyższy szczyt Karkonoszy, jakim jest Śnieżka, my mijamy schronisko i schodzimy pod drodze spotykamy pana z Samotni, który ręczną szypą odgarniał szlak po wczorajszych opadach śniegu wtedy myślimy sobie, że jak ten Pan ma ciężką pracę, ale zastanawialiśmy się, po co odśnieżać drogę.
i to ręcznie. Dochodzimy na Polanę, która latem zapewne jest jakimiś mokradłami, gdzie rozchodzą się dwa szlaki koloru żółtego i zielonego z niej widniej cudowny widok na naszą królową Karkonoszy Śnieżkę zatrzymujemy się i robimy kilkanaście zdjęć naszej królowej :). Po około 40 minutach dotarliśmy do Świątyni Wang, zwiedzanie zajęło nam około godziny. Przy drodze do naszego słynnego sklepu Biedronki w Karpaczu Muzeum Karkonoszy, Muzeum Tajemnic Karkonoskich i zaraz prawie za Urzędem Miejskim, nieopodal toru saneczkowego letniego, a zimowego stoku narciarskiego, który ciągnie się aż przez wiadukt, przejście i przejazd dla samochodów znajduje się pod nim znajdujemy się w końcu przy upragniony supermarkecie robimy szybko zakupy ładujemy je w plecaki. Wracamy tą samom trasą, którą przyszliśmy obok Świątyni Wang jesteśmy około godziny 16 zaczyna się ściemniać i mocno sypać śniegiem, wyjmujemy z plecaków nasze czołówki i podążamy dalej szlakiem do naszego schroniska nagle zrobił się silny wiatr zaczęło coraz mocnej sypać śniegiem widoczność zrobiła się prawie do zera zdecydowaliśmy się założyć gogle narciarskie i wcale nie było widać szlaku teraz dopiero zrozumieliśmy, dlaczego Pan rano odśnieżał ręcznie drogę, bo bez tego to ogóle byśmy nie widzieli, gdzie znajduje się szlak i przy takiej śnieżycy byśmy go na pewno zgubili nagle ku naszemu niedowierzaniu usłyszeliśmy grzmot burzy i błyski jak to się stało to nie możliwe, że zimą może być burza. Wyczerpani śnieżycą i zmarznięci po pewnych przemyśleniach chcieliśmy już wzywać GOPR albo wykopać jamę w śniegu, bo w plecakach posiadaliśmy łopaty, aż tu nagle wśród śniegu i zasp widzimy małe światełko po przyspieszeniu kroku i po przybliżeniu się do światełka wyłania się ku moim oczom struktura budowli, która przypomina schronisko Samotnie, gdy dochodzimy do budynku schroniska na ganku stoi Pan z papierosem, który wcześniej przez dłuższy czas nam się przyglądał jak dochodziliśmy do schroniska ze zdziwieniem mówi do nas tak z daleka jak państwa obserwowałem to myślałem, że to GOPR wraca z jakiejś akcji, bo kto inny odważyłby się wyjścia w nocy i to w burzę śnieżną. Po krótkiej rozmowie z Panem weszliśmy do środka, żeby się rozgrzać i przeczekać burzę śnieżną napiliśmy się gorącej czekolady zjedliśmy smaczną szarlotkę oraz zamówiliśmy grzane wino po około godziny po wyjściu na zewnątrz niebo zrobiło się takie przejrzyste, że było widać każdą gwiazdę na niebie zaczęliśmy wracać do Akademickiej Strzechy ciężko było znaleźć szlak pozawiewany był i napadało dużo śniegu musieliśmy przecierać go. Moja narzeczona postanowiła jeszcze zrobić orzełka przed schroniskiem, a potem weszliśmy do środka. To doświadczenie pokazało nam, że niezależnie od tego, czy to wysokie, czy niskie góry, każda z nich może być niebezpieczna, a my musimy być przygotowani na wszystko, nawet na burzę z piorunami w środku zimy.

Mogielica 1170 m. n. p. m. – Beskid Wyspowy

Wyruszyliśmy z przełęczy wczesnym porankiem, nadrabiając drogę dzięki naszemu bliskiemu przyjacielowi, który podwiózł nas samochodem na przełęcz (E. Rydz-śmigłego 695 m. n.p. m). Dzień był piękny i słoneczny, więc ruszyliśmy zielonym szlakiem w kierunku Mogielicy. Dotarcie na szczyt zajęło nam około dwóch godzin. Mijaliśmy malownicze łąki, na których rosły dziewięćsiły – rośliny typowe dla górskiego krajobrazu. Na szczycie byliśmy około południa, w czasach, gdy jeszcze nie było wieży widokowej. Kierując się wąską ścieżką, dotarliśmy do punktu widokowego, gdzie znajdowała się ławeczka, a nieopodal niej krzyż papieski. Postanowiliśmy na chwilę spocząć, aby podziwiać widoki i zjeść przygotowane wcześniej kanapki. Nagle otrzymaliśmy SMS od naszych znajomych z informacją o nadciągającej nawałnicy znad Krakowa. Nie czekając ani chwili, postanowiliśmy zejść szybszym niebieskim szlakiem do Jurkowa. Zaczęło padać, a deszcz szybko przerodził się w ulewę. Niebieski szlak prowadzący w stronę Jurkowa miał stromy odcinek, który w czasie deszczu stał się niebezpieczny, zamieniając się w rwiący potoczek, co mogło prowadzić do poślizgnięć. Po około godzinie dotarliśmy do Jurkowa, cali mokrzy i zziębnięci. Nigdy wcześniej nie byliśmy tak przemoczeni – w butach mieliśmy pełno wody. Wtedy zrozumiałem, co to znaczy prawdziwe góry, i od tego momentu je pokochałem.

http://www.odkryjbeskidwyspowy.pl/informator/info/at/127/title/Mogielica-%281170-m%29

Noclegi :

1. Zajazd Mogielica Jurków 169
2. Gospodarstwo Agroturystyczne Jarosz Jurków 160
3. Gospodarstwo Agroturystyczne Janas Chyszówki 152

Gorce

Lubań (1225 m n.p.m) rok 2011

Znowu zatęskniliśmy za górami, więc postanowiliśmy wyruszyć z Łodzi autobusem na ośmiogodzinną podróż do znajomych w Nowym Sączu na Majówkę 2011 roku. Dzień wcześniej nie udało nam się zdobyć Przechyby (1150 m n.) w Beskidzie Sądeckim z powodu burzy. Na 1 maja zaplanowaliśmy nową trasę – Lubań (1211 m n.) w Gorcach. Wstaliśmy skoro świt i ruszyliśmy na dworzec autobusowy w Nowym Sączu, skąd o godzinie 6:20 mieliśmy bus do Krościenka nad Dunajcem, z którego chcieliśmy rozpocząć naszą wędrówkę czerwonym szlakiem na Lubań. Szlak zaczyna się asfaltową drogą, która skręca w prawo tuż za kościołem w miasteczku. Jest dobrze oznakowany, ale pogoda nas nie rozpieszcza – jest mglisto i chłodno. Czasami mgła się przejaśnia, co pozwala nam podziwiać widoki na Krościenko i pobliskie Pieniny. Po pewnym czasie asfaltowa droga kończy się, a my wkraczamy na leśną ścieżkę, która prowadzi raz przez las, raz przez polany. Po półtorej godzinie marszu docieramy do szczytu Marszałek. Wtedy robi się cieplej, mgła znika, a my możemy podziwiać widoki na pasmo Radziejowej oraz płynący poniżej Dunajec. Postanawiamy zatrzymać się na chwilę, aby zjeść drugie śniadanie. Do szczytu Lubania pozostało nam jeszcze około 1,5 godziny drogi. Szlak od Starej Polany prowadzi teraz tylko przez las, mijamy jedną polanę przed Jastrzębską, gdzie zaczyna się strome podejście. Gdy docieramy na szczyt Lubania, znów robi się mglisto. Po drodze mijamy bazę namiotową, przy której znajduje się krzyż upamiętniający wędrówki Jana Pawła II, który, podobnie jak my, kochał góry. Po krótkiej chwili zaczyna najpierw padać ogromny deszcz, który jest tak bardzo zimny, z którym się dotychczas podczas naszych wędrówek nie spotkaliśmy, aż mam takie wrażenie, że jakby zamrażał całe moje ciało. Wkrótce rozpętuje się burza, a my, rozsądnie podchodząc do sytuacji, rozpoczynamy ewakuację zielonym szlakiem, który jest krótszy od czerwonego i prowadzi w okolice Tylmanowej koło Dunajca. Droga ewakuacyjna staje się strumieniem błota, a burza z ulewą i mgłą sprawia, że widoczność jest niemal zerowa. Po dziesięciu minutach jesteśmy przemoczeni do suchej nitki. Kilka razy się poślizgnąłem i wpadłem w błoto, więc jestem cały w nim unurzany. Miałem wrażenie, że pioruny uderzają tuż obok mnie. Powoli zaczynamy odczuwać skutki przemoczenia i wyziębienia, ale nie poddajemy się i idziemy dalej. W pewnym momencie zgubiliśmy szlak i skręciliśmy w jakąś leśną drogę. Byłem tak zdesperowany, że już miałem w ręku telefon, by zadzwonić po GOPR, aby nas uratowali. Ale Agnieszka zaczęła słyszeć gdakanie kur z pobliskiego gospodarstwa, więc przyspieszyliśmy kroku i ku naszym oczom wyłania się zza lasu i ściany deszczu miejscowość, a w niej kościół Kozielce, gdzie za nim jest droga prowadząca do Nowego Sączą, a przy niej jest wiata z przystankiem autobusowym. Podążamy ku przystankowi, gdzie po chwili siadamy na ławeczce. Agnieszka, zmarznięta i przemoczona, ma zdrętwiałe mięśnie i ledwo może chodzić, a herbata z termosu nie przynosi ulgi. Ja rozmyślałem by móc się znaleźć szybko w ciepłym mieszkaniu znajomych, ale też, czy tak zmoczonych i zabłoconych wiezmie kierowca do busa. Po 40 minutach nadjeżdża bus, a kierowca nie ma żadnych zastrzeżeń co do naszego zabrudzonego i mokrego ubrania. Gdy dojeżdżamy do miasta, Agnieszka ma skurcze i ledwo może się poruszać. Po wypiciu gorącej herbaty w domu oraz rozgrzaniu się, skurcze ustępują, a ona dochodzi do siebie. Przestroga dla nas podczas tej wycieczki jednak została już na zawsze, gdzie przed wyjściem w góry teraz zawsze kontrolujemy pogodę na różnych portalach pogodowych by móc bezpiecznie wrócić z naszych pięknych gór i by nas więcej nic takiego nie spotkało jak wtedy. Góry potrafią być zarówno przyjemne, jak i srogie, a nawet niebezpieczne, dlatego należy je szanować i doceniać.

Trasa Rowerem Łódź Rogów Lipce Reymontowskie Głowno Łódź zrobione (136km rowerem )

Swoją trasę rowerową w kierunku Rogowa rozpocząłem o godzinie 10 rano. Wyjechałem z Łodzi, przejeżdżając przez mój ulubiony Las Łagiewnicki. Najpierw minąłem Arturówek, potem parking Kaloryfer, a następnie Uroczysko, by w końcu dotrzeć do najbardziej dzikiej części Łagiewnik. O tej porze w lesie jest niewiele ludzi, zwłaszcza w tygodniu, co pozwoliło mi odetchnąć od panującej pandemii COVID-19 i jechać bez założonej maski. Wśród drzew nie czuć palącego słońca, a jedynie przyjemny chłód. Po kilkunastu minutach wyjeżdżam z lasu na osiedle domków jednorodzinnych. Następnie podążam asfaltową drogą do Nowego Imielnika, gdzie kontynuuję jazdę drogą nr 14, prowadzącą w kierunku Strykowa. Po chwili skręcam w stronę Starego Imielnika oraz Dobieszkowa. Tutaj można jechać bez pedałowania, ponieważ do samego Dobieszkowa zjeżdża się z górki, aż dojeżdża się do stawów hodowlanych i tam się skręca w drogę leśną w prawo i tutaj już się robi stromy podjazd pod niezłe wzniesienie, co potrafi doprowadzić do opadnięcia z sił. Gdy dotarłem na wzniesienie, postanowiłem zrobić małą przerwę na przekąszenie czegoś. Po odpoczynku ruszam dalej. Po chwili kończy się leśna droga, wjeżdżam na asfalt i jadę cały czas prosto. Dookoła otaczają mnie łąki, a przy drodze ustawione są lampy z panelami słonecznymi. Kieruję się w stronę miejscowości Borchówka. Po drodze mijam kolejne wzniesienie oraz drogę prowadzącą przez las. Po dotarciu do Borchówki skręcam w lewo i jadę prosto, aż do głównej drogi prowadzącej do Nowosolnej, gdzie skręcam w prawo. Po chwili kieruję się drogą do Byszewa, mijając rzekę Moszczenicę oraz piękny dworek w Byszewach. Tutaj mogę jechać bez pedałowania, ponieważ do samego Dobieszkowa zjeżdża się z górki, aż do stawów hodowlanych, gdzie skręcam w prawo na leśną drogę. Po drodze mijam urokliwy, zabytkowy kościół Mariawitów. Przejeżdżam przez autostradę w miejscowości Laski, jadąc w kierunku Moskwy, gdzie skręcam w lewo i kieruję się w stronę Jaroszki, a następnie Buczka, gdzie skręcam w prawo. Po odpoczynku ruszam dalej. Po drodze mijam cmentarzysko kiosków Ruchu w Dąbrówce Małej. Przejeżdżam obok miejscowości Syberia, kontynuując jazdę w kierunku Pieńków Henrykowskich. Skręcam po pewnym czasie w prawo, gdzie wjeżdżam do Zespołu Przyrodniczo Krajobrazowego Górna Mrożyca, gdzie, jadąc tamtędy, poczułem się przez moment, tak jakbym był w górach bardzo ładny zespół Krajobrazowy, polecam zwiedzenie go osobom, które jeszcze tam nie były. W miejscowości Henryków znajduje się rzadko spotykany sad derenia jadalnego. Po przejechaniu przez tę miejscowość należy skręcić w prawo na drogę prowadzącą dom rogi Dolnej przejeżdżając przez później przez Mrogę Górną, która jest bardzo urokliwym miejsce, gdzie płynie rzeka Mroga, nieopodal niej są piękne stawy i dalej kieruje się na miejscowość Olsza, gdzie na skrzyżowaniu skręcam w lewo na Rogów. Po pewnym czasie skręcam w prawo, wjeżdżając do Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego Górna Mrożyca.

2012 roku nikt nas nie zaprosił na sylwestra, więc postanowiliśmy się wybrać na zdobycie Łysicy 612 m n.p.m. której brakowało nam do Korony Gór Polskich. Wybraliśmy się wtedy nietypowym wehikułem naszym pierwszym samochodem, mianowicie fiatem cinquecento w Góry Świętokrzyskie mamy około 200 km w jedną stronę, więc, że nasze skromne autko nie osiągało zbyt dużych prędkości, ruszyliśmy o godzinie 6 rano z Łodzi po drodze zaznaczyliśmy sobie na mapie jeszcze parę punktów do zwiedzenia, takich jak Ruiny Wielkiego Pieca Huty w Samsonowie oraz W Januszowie Dąb Bartek. Z moją nawigacją w telefonie znów nasz poprowadziła przez jakiś kamieniołom i jakimiś bocznymi dróżkami na miejsce, czyli do miejscowości Święta Katarzyna Docieramy o godzinie 13:30. Parkujemy obok Domu Zakonnego Kaluzorowych Bernandynki, gdy wchodzimy do Bukowego lasu rozpoczyna się szlak czerwony na Łysicę droga jest ubita kamieniami, gdzie nieopodal jej mijamy pomnik Stefana Żeromskiego oraz piękne Źródło Św. Franciszka obok niego stoi ładna kaplica drewniana, dochodzimy do miejsca, gdzie szlak skręca w lewo i od tego momentu zaczyna się strome podejście po kamieniach pod górę zaczyna się ku naszemu zdziwieniu, gdzie w Łodzi brakuje śniegu znajdujemy trochę ośnieżony szlak po 53 minutach dochodzimy na Łysicę, które jest cała w śniegu nieopodal niej mijaliśmy znajdujący się krzyż z widniejącym napisem Neśmiertelnemu królowi Wierów Jezusowi Chrystusowie Głosi Część i Chwałę Puszcza Jodłowa i obok niego rozpościera się widok na Gołoborza (zbocze pokryte wielkimi głazami skalnymi). Po zejściu ze szczytu i powrocie na parking jest godzina14 ruszamy do kolejnego punktu naszej wycieczki, którym miały być piękne ruiny zamku Krzyżtopór, gdzie znów moja nawigacja zrobiła nam psikusa i poprowadziła nas przez Jeleniewską Przełęcz pokryta była lodem i śniegiem moje małe auto ledwo podołało jej, gdy dojechaliśmy do Ujazdu obok zamku spotkaliśmy wielu turystów, których tak zimową porą się nie spodziewaliśmy po długim zwiedzaniu jest godzina 16, więc wracamy do Łodzi podróż już o zmroku, gdzie trasa biegnie przez lasy nagle wysiadają mi światła w moim autku i wracamy do Łodzi na światłach postojowych ja, prowadząc auto z nosem prawie przy szybie jesteśmy na miejscu o godzinie 20.