Mogielica 1170 m. n. p. m. – Beskid Wyspowy

Wyruszyliśmy z przełęczy wczesnym porankiem, nadrabiając drogę dzięki naszemu bliskiemu przyjacielowi, który podwiózł nas samochodem na przełęcz (E. Rydz-śmigłego 695 m. n.p. m). Dzień był piękny i słoneczny, więc ruszyliśmy zielonym szlakiem w kierunku Mogielicy. Dotarcie na szczyt zajęło nam około dwóch godzin. Mijaliśmy malownicze łąki, na których rosły dziewięćsiły – rośliny typowe dla górskiego krajobrazu. Na szczycie byliśmy około południa, w czasach, gdy jeszcze nie było wieży widokowej. Kierując się wąską ścieżką, dotarliśmy do punktu widokowego, gdzie znajdowała się ławeczka, a nieopodal niej krzyż papieski. Postanowiliśmy na chwilę spocząć, aby podziwiać widoki i zjeść przygotowane wcześniej kanapki. Nagle otrzymaliśmy SMS od naszych znajomych z informacją o nadciągającej nawałnicy znad Krakowa. Nie czekając ani chwili, postanowiliśmy zejść szybszym niebieskim szlakiem do Jurkowa. Zaczęło padać, a deszcz szybko przerodził się w ulewę. Niebieski szlak prowadzący w stronę Jurkowa miał stromy odcinek, który w czasie deszczu stał się niebezpieczny, zamieniając się w rwiący potoczek, co mogło prowadzić do poślizgnięć. Po około godzinie dotarliśmy do Jurkowa, cali mokrzy i zziębnięci. Nigdy wcześniej nie byliśmy tak przemoczeni – w butach mieliśmy pełno wody. Wtedy zrozumiałem, co to znaczy prawdziwe góry, i od tego momentu je pokochałem.

http://www.odkryjbeskidwyspowy.pl/informator/info/at/127/title/Mogielica-%281170-m%29

Noclegi :

1. Zajazd Mogielica Jurków 169
2. Gospodarstwo Agroturystyczne Jarosz Jurków 160
3. Gospodarstwo Agroturystyczne Janas Chyszówki 152

Gorce

Lubań (1225 m n.p.m) rok 2011

Znowu zatęskniliśmy za górami, więc postanowiliśmy wyruszyć z Łodzi autobusem na ośmiogodzinną podróż do znajomych w Nowym Sączu na Majówkę 2011 roku. Dzień wcześniej nie udało nam się zdobyć Przechyby (1150 m n.) w Beskidzie Sądeckim z powodu burzy. Na 1 maja zaplanowaliśmy nową trasę – Lubań (1211 m n.) w Gorcach. Wstaliśmy skoro świt i ruszyliśmy na dworzec autobusowy w Nowym Sączu, skąd o godzinie 6:20 mieliśmy bus do Krościenka nad Dunajcem, z którego chcieliśmy rozpocząć naszą wędrówkę czerwonym szlakiem na Lubań. Szlak zaczyna się asfaltową drogą, która skręca w prawo tuż za kościołem w miasteczku. Jest dobrze oznakowany, ale pogoda nas nie rozpieszcza – jest mglisto i chłodno. Czasami mgła się przejaśnia, co pozwala nam podziwiać widoki na Krościenko i pobliskie Pieniny. Po pewnym czasie asfaltowa droga kończy się, a my wkraczamy na leśną ścieżkę, która prowadzi raz przez las, raz przez polany. Po półtorej godzinie marszu docieramy do szczytu Marszałek. Wtedy robi się cieplej, mgła znika, a my możemy podziwiać widoki na pasmo Radziejowej oraz płynący poniżej Dunajec. Postanawiamy zatrzymać się na chwilę, aby zjeść drugie śniadanie. Do szczytu Lubania pozostało nam jeszcze około 1,5 godziny drogi. Szlak od Starej Polany prowadzi teraz tylko przez las, mijamy jedną polanę przed Jastrzębską, gdzie zaczyna się strome podejście. Gdy docieramy na szczyt Lubania, znów robi się mglisto. Po drodze mijamy bazę namiotową, przy której znajduje się krzyż upamiętniający wędrówki Jana Pawła II, który, podobnie jak my, kochał góry. Po krótkiej chwili zaczyna najpierw padać ogromny deszcz, który jest tak bardzo zimny, z którym się dotychczas podczas naszych wędrówek nie spotkaliśmy, aż mam takie wrażenie, że jakby zamrażał całe moje ciało. Wkrótce rozpętuje się burza, a my, rozsądnie podchodząc do sytuacji, rozpoczynamy ewakuację zielonym szlakiem, który jest krótszy od czerwonego i prowadzi w okolice Tylmanowej koło Dunajca. Droga ewakuacyjna staje się strumieniem błota, a burza z ulewą i mgłą sprawia, że widoczność jest niemal zerowa. Po dziesięciu minutach jesteśmy przemoczeni do suchej nitki. Kilka razy się poślizgnąłem i wpadłem w błoto, więc jestem cały w nim unurzany. Miałem wrażenie, że pioruny uderzają tuż obok mnie. Powoli zaczynamy odczuwać skutki przemoczenia i wyziębienia, ale nie poddajemy się i idziemy dalej. W pewnym momencie zgubiliśmy szlak i skręciliśmy w jakąś leśną drogę. Byłem tak zdesperowany, że już miałem w ręku telefon, by zadzwonić po GOPR, aby nas uratowali. Ale Agnieszka zaczęła słyszeć gdakanie kur z pobliskiego gospodarstwa, więc przyspieszyliśmy kroku i ku naszym oczom wyłania się zza lasu i ściany deszczu miejscowość, a w niej kościół Kozielce, gdzie za nim jest droga prowadząca do Nowego Sączą, a przy niej jest wiata z przystankiem autobusowym. Podążamy ku przystankowi, gdzie po chwili siadamy na ławeczce. Agnieszka, zmarznięta i przemoczona, ma zdrętwiałe mięśnie i ledwo może chodzić, a herbata z termosu nie przynosi ulgi. Ja rozmyślałem by móc się znaleźć szybko w ciepłym mieszkaniu znajomych, ale też, czy tak zmoczonych i zabłoconych wiezmie kierowca do busa. Po 40 minutach nadjeżdża bus, a kierowca nie ma żadnych zastrzeżeń co do naszego zabrudzonego i mokrego ubrania. Gdy dojeżdżamy do miasta, Agnieszka ma skurcze i ledwo może się poruszać. Po wypiciu gorącej herbaty w domu oraz rozgrzaniu się, skurcze ustępują, a ona dochodzi do siebie. Przestroga dla nas podczas tej wycieczki jednak została już na zawsze, gdzie przed wyjściem w góry teraz zawsze kontrolujemy pogodę na różnych portalach pogodowych by móc bezpiecznie wrócić z naszych pięknych gór i by nas więcej nic takiego nie spotkało jak wtedy. Góry potrafią być zarówno przyjemne, jak i srogie, a nawet niebezpieczne, dlatego należy je szanować i doceniać.

Trasa Rowerem Łódź Rogów Lipce Reymontowskie Głowno Łódź zrobione (136km rowerem )

Swoją trasę rowerową w kierunku Rogowa rozpocząłem o godzinie 10 rano. Wyjechałem z Łodzi, przejeżdżając przez mój ulubiony Las Łagiewnicki. Najpierw minąłem Arturówek, potem parking Kaloryfer, a następnie Uroczysko, by w końcu dotrzeć do najbardziej dzikiej części Łagiewnik. O tej porze w lesie jest niewiele ludzi, zwłaszcza w tygodniu, co pozwoliło mi odetchnąć od panującej pandemii COVID-19 i jechać bez założonej maski. Wśród drzew nie czuć palącego słońca, a jedynie przyjemny chłód. Po kilkunastu minutach wyjeżdżam z lasu na osiedle domków jednorodzinnych. Następnie podążam asfaltową drogą do Nowego Imielnika, gdzie kontynuuję jazdę drogą nr 14, prowadzącą w kierunku Strykowa. Po chwili skręcam w stronę Starego Imielnika oraz Dobieszkowa. Tutaj można jechać bez pedałowania, ponieważ do samego Dobieszkowa zjeżdża się z górki, aż dojeżdża się do stawów hodowlanych i tam się skręca w drogę leśną w prawo i tutaj już się robi stromy podjazd pod niezłe wzniesienie, co potrafi doprowadzić do opadnięcia z sił. Gdy dotarłem na wzniesienie, postanowiłem zrobić małą przerwę na przekąszenie czegoś. Po odpoczynku ruszam dalej. Po chwili kończy się leśna droga, wjeżdżam na asfalt i jadę cały czas prosto. Dookoła otaczają mnie łąki, a przy drodze ustawione są lampy z panelami słonecznymi. Kieruję się w stronę miejscowości Borchówka. Po drodze mijam kolejne wzniesienie oraz drogę prowadzącą przez las. Po dotarciu do Borchówki skręcam w lewo i jadę prosto, aż do głównej drogi prowadzącej do Nowosolnej, gdzie skręcam w prawo. Po chwili kieruję się drogą do Byszewa, mijając rzekę Moszczenicę oraz piękny dworek w Byszewach. Tutaj mogę jechać bez pedałowania, ponieważ do samego Dobieszkowa zjeżdża się z górki, aż do stawów hodowlanych, gdzie skręcam w prawo na leśną drogę. Po drodze mijam urokliwy, zabytkowy kościół Mariawitów. Przejeżdżam przez autostradę w miejscowości Laski, jadąc w kierunku Moskwy, gdzie skręcam w lewo i kieruję się w stronę Jaroszki, a następnie Buczka, gdzie skręcam w prawo. Po odpoczynku ruszam dalej. Po drodze mijam cmentarzysko kiosków Ruchu w Dąbrówce Małej. Przejeżdżam obok miejscowości Syberia, kontynuując jazdę w kierunku Pieńków Henrykowskich. Skręcam po pewnym czasie w prawo, gdzie wjeżdżam do Zespołu Przyrodniczo Krajobrazowego Górna Mrożyca, gdzie, jadąc tamtędy, poczułem się przez moment, tak jakbym był w górach bardzo ładny zespół Krajobrazowy, polecam zwiedzenie go osobom, które jeszcze tam nie były. W miejscowości Henryków znajduje się rzadko spotykany sad derenia jadalnego. Po przejechaniu przez tę miejscowość należy skręcić w prawo na drogę prowadzącą dom rogi Dolnej przejeżdżając przez później przez Mrogę Górną, która jest bardzo urokliwym miejsce, gdzie płynie rzeka Mroga, nieopodal niej są piękne stawy i dalej kieruje się na miejscowość Olsza, gdzie na skrzyżowaniu skręcam w lewo na Rogów. Po pewnym czasie skręcam w prawo, wjeżdżając do Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego Górna Mrożyca.

2012 roku nikt nas nie zaprosił na sylwestra, więc postanowiliśmy się wybrać na zdobycie Łysicy 612 m n.p.m. której brakowało nam do Korony Gór Polskich. Wybraliśmy się wtedy nietypowym wehikułem naszym pierwszym samochodem, mianowicie fiatem cinquecento w Góry Świętokrzyskie mamy około 200 km w jedną stronę, więc, że nasze skromne autko nie osiągało zbyt dużych prędkości, ruszyliśmy o godzinie 6 rano z Łodzi po drodze zaznaczyliśmy sobie na mapie jeszcze parę punktów do zwiedzenia, takich jak Ruiny Wielkiego Pieca Huty w Samsonowie oraz W Januszowie Dąb Bartek. Z moją nawigacją w telefonie znów nasz poprowadziła przez jakiś kamieniołom i jakimiś bocznymi dróżkami na miejsce, czyli do miejscowości Święta Katarzyna Docieramy o godzinie 13:30. Parkujemy obok Domu Zakonnego Kaluzorowych Bernandynki, gdy wchodzimy do Bukowego lasu rozpoczyna się szlak czerwony na Łysicę droga jest ubita kamieniami, gdzie nieopodal jej mijamy pomnik Stefana Żeromskiego oraz piękne Źródło Św. Franciszka obok niego stoi ładna kaplica drewniana, dochodzimy do miejsca, gdzie szlak skręca w lewo i od tego momentu zaczyna się strome podejście po kamieniach pod górę zaczyna się ku naszemu zdziwieniu, gdzie w Łodzi brakuje śniegu znajdujemy trochę ośnieżony szlak po 53 minutach dochodzimy na Łysicę, które jest cała w śniegu nieopodal niej mijaliśmy znajdujący się krzyż z widniejącym napisem Neśmiertelnemu królowi Wierów Jezusowi Chrystusowie Głosi Część i Chwałę Puszcza Jodłowa i obok niego rozpościera się widok na Gołoborza (zbocze pokryte wielkimi głazami skalnymi). Po zejściu ze szczytu i powrocie na parking jest godzina14 ruszamy do kolejnego punktu naszej wycieczki, którym miały być piękne ruiny zamku Krzyżtopór, gdzie znów moja nawigacja zrobiła nam psikusa i poprowadziła nas przez Jeleniewską Przełęcz pokryta była lodem i śniegiem moje małe auto ledwo podołało jej, gdy dojechaliśmy do Ujazdu obok zamku spotkaliśmy wielu turystów, których tak zimową porą się nie spodziewaliśmy po długim zwiedzaniu jest godzina 16, więc wracamy do Łodzi podróż już o zmroku, gdzie trasa biegnie przez lasy nagle wysiadają mi światła w moim autku i wracamy do Łodzi na światłach postojowych ja, prowadząc auto z nosem prawie przy szybie jesteśmy na miejscu o godzinie 20.